เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันจันทร์ที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันจันทร์ที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๑๘ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่โรงแรม Shanghai Waitan Blossom Yuyuan Garden อยู่ที่ ๒๒ องศาเซลเซียส

แค่ประมาณตี ๕ ครึ่ง กระผม/อาตมภาพก็จัดการธุระส่วนตัวทุกอย่างเรียบร้อย แล้วก็เดินเล่นอยู่บริเวณหน้าโรงแรม อากาศเย็นสดชื่นมาก แต่ว่าไม่ได้ไปเดินชมเมืองเล่นเหมือนการไปที่อื่น ที่ลงไปเดินก็เพราะว่าต้องการหาคลื่นอินเตอร์เน็ตในการส่งภาพต่าง ๆ ให้ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) เอาไปลงในเว็บไซต์วัดท่าขนุน

ไม่ทราบเหมือนกันว่าทางโรงแรมสร้างห้องอย่างไร คลื่นจึงเข้าไม่ค่อยจะถึง ลงมาข้างล่างส่งผ่านเอา ๆ อยู่ข้างบนส่งเท่าไรก็ไม่ค่อยจะผ่าน..! จึงทำการเคลียร์งานทั้งหมดไปเลยทีเดียว แม้กระทั่งการส่งให้กับ "น้องมด" ซึ่งเป็นมัคคุเทศก์ชาวจีน ที่ได้ติดต่อกันทางวีแชทกันเป็นประจำว่า เวลาไปไหนก็ให้ส่งภาพงานไปให้ดูด้วย

ครั้นใกล้เวลา กระผม/อาตมภาพก็กลับขึ้นไปนั่งรอที่ล็อบบี้ มี "ป้ามอย" (นางสาวมณีวรรณ สัมฤทธิ์) ลงมาก่อนเป็นคนแรก ขณะที่บุคคลอื่นก็ค่อย ๆ ทยอยกันมา จนกระทั่ง ๗ โมงครึ่งก็ขาดเพียง "ทิดเอ๋" (นายไพฑูรย์ เพิ่มศิรินิวาส) ซึ่งเป็นบุคคลที่มีโลกส่วนตัวสูง อยู่ที่ไหนก็น่าจะน้ำท่วมไม่ถึง..! ไม่ว่า "ทิดเอ๋" จะไปประเทศไหนก็ตาม จะต้องหาเวลาส่วนตัวของตนเอง ออกไปทำอะไรตามใจตนสักครั้งหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้ก็คือครึ่งวันนี้ โดยที่นัดเจอกันที่ร้านอาหารกลางวันเลย

พวกเราทั้ง ๘ คนที่เหลืออยู่ จึงเดินออกจากโรงแรม ไปยังร้านอาหารที่อยู่ห่างออกไปเป็น ๑๐๐ เมตรเลยทีเดียว..! ชื่อว่าร้าน SHANGHAI SNACKS มีอาหารให้สั่ง ไม่ว่าจะไปสั่งที่เคาน์เตอร์ หรือว่าสั่งโดยการสแกนคิวอาร์โค้ด

กระผม/อาตมภาพชี้ไปที่เกี๊ยวกุ้งแล้วก็บอกว่า "เอาชามเดียว" คนอื่น ๆ ก็สั่งตามใจตนเอง ไม่ว่าบะหมี่หน้าปู ตลอดจนกระทั่งข้าวหน้าหมูเหล่านั้นเป็นต้น กระผม/อาตมภาพพอเห็นอาหารที่มาส่งก็รู้สึกดีใจมาก เนื่องเพราะว่าครั้งแรกในชีวิตที่มาเซี่ยงไฮ้ - ปักกิ่งนั้นก็เจอมาแล้ว คืออาหารในรูปดูว่าถ้วยเล็ก แต่ของจริงมาเกือบเท่ากะละมัง..!

ครั้งนี้ก็เช่นกัน เล่นเอา "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) ที่ไม่สั่งอะไรเลย รีบไปเอาถ้วยสำรองมาเตรียมรอแบ่งจากพวกเรา กินกันไปก็บ่นกันไปว่า "ทำไมคนจีน คนญี่ปุ่น ถึงกินกันจุขนาดนี้ ?" พวกเราที่มีความสามารถไม่เท่าเขา พยายามที่จะกวาดอาหารตรงหน้าของทุกคนให้หมด

แล้วอยู่ ๆ อาเจ้เจ้าของร้านก็เอาเสี่ยวหลงเปามา แต่ปรากฏว่าตรงนี้น่าจะเป็น "ต้าหลงเปา" มากกว่า เนื่องเพราะว่าเข่งหนึ่งนั้นมี ๔ ลูกใหญ่ ๆ เต็ม ๆ เลยทีเดียว "ทิดโฮป" (นายกฤตบุญ ปัญจรัตนากร) บอกว่า "หลวงพ่อชิมก่อนเลยครับ"

กระผม/อาตมภาพว่า "ไม่ไหวแล้ว แค่รับผิดชอบเกี๊ยวน้ำของตัวเองก็แทบจะสิ้นชีวิต ถ้าหากว่าชิมคำเดียวจะได้หรือไม่ ?" "เผือกน้อย" (นายเฉลิมเดช รุจิราวรรณ) บอกว่า "หลวงพ่อจะชิมกี่คำก็ได้ครับ เดี๋ยวผมรับส่วนที่เหลือเอง" จึงได้ชิมเข้าไปคำหนึ่งเท่านั้น

 

หลังจากที่พวกเรารับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ก็กลับคืนเข้าสู่ที่พัก เพื่อที่จะรอเวลาออกเดินทาง โดยที่นัดหมายกันเอาไว้ว่า ประมาณ ๘ โมง พวกเราก็จะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้า ซึ่งสถานีรถไฟฟ้าก็อยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารนั่นเอง พวกเราต้องขึ้นสาย ๑๐ เพื่อเดินทางไปยัง "วัดหลงฮวา" ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยก็คือ "มังกรดอกไม้" หรือ "มังกรบุปผา"

การขึ้นรถนั้น พวกเราเข้าสถานีไปแล้วก็ต้องเดินขึ้นฟ้าลงดิน ไม่ทราบว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนเวียนหัวไปหมด ดีที่ป้ายบอกทางของเขาชัดเจนมาก จนกระทั่งมาถึงบริเวณที่ซื้อตั๋ว "ทิดโฮป" ก็จัดการแจกบัตรเครดิตของตนให้กับทุกคน เพื่อที่จะได้สแกนผ่านเข้าไป เป็นเครื่องหมายว่าพวกเราเข้าตรงนี้ แล้วไปลงปลายทาง สแกนออกเมื่อไร เขาก็จะตัดเงินจากบัตรไปทันที..!

รถไฟฟ้าช่วงเช้านี้ต้องถือว่าค่อนข้างจะแน่นทีเดียว แต่ว่าทุกคนก็พยายามที่จะถนอมกระผม/อาตมภาพเป็น "ไข่ในหิน" โดยเฉพาะ "เผือกน้อย" กับ "ทิดโฮป" ประกบข้างซ้ายขวา ห้ามสาวจีนเข้ามาเบียดอย่างเด็ดขาด..!

พวกเราลงรถแล้วก็มาต่อรถไฟอีกสายหนึ่ง เพื่อที่ไปลงที่สถานีเจียวทงยูนิเวอร์ซิตี้ ซึ่งมีมหาวิทยาลัยชื่อดังของที่นี่คือเจียวทงยูนิเวอร์ซิตี้ กระผม/อาตมภาพจึงบอกให้ทุกคนถ่ายรูปกันตรงสถานีนี้ แล้วมอบให้ "ป้ามอย" ส่งไปให้ "น้องไอวี่" (นางสาวมนัสนันท์ พันธุ์ณรงค์) ซึ่งเป็นเด็กน้อยปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดท่าขนุนเป็นประจำ ตอนนี้โตเป็นสาว มาเรียนที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งนี้เอง แค่ส่งไปไม่นาน เสียงของ "น้องไอวี่" ก็กรี๊ดกร๊าดมาในไลน์ โดยที่ใช้คำว่า "นมัสการ" ก็ไม่ค่อยจะถูกต้องอีกต่างหาก แต่ว่าก็จำเป็นที่จะต้องให้อภัย..!

พวกเรามาลงรถแล้ว ก็เดินขึ้นฟ้าลงดินไปตามป้าย จนกระทั่งมาสแกนบัตรออกทางด้านนอก ไม่ทราบเหมือนกันว่าโดนหักไปเท่าไร "เผือกน้อย" จึงบอกว่าการขึ้นรถไฟฟ้าของประเทศจีนรอบเมืองเซี่ยงไฮ้นี้ ไม่ว่าเราจะขึ้นยาวขึ้นสั้นอย่างไรก็เก็บคนละ ๒ หยวน กระผม/อาตมภาพได้ยินแล้วยังทึ่ง ว่าทำไมค่ารถถึงได้ถูกขนาดนี้ ?

เมื่อพวกเราตะกายฟ้าออกมาจากอุโมงค์ ตรงหน้าที่สี่แยกก็คือวัดหลงฮวานั่นเอง เพราะว่าเห็นพระเจดีย์โดดเด่นอยู่แต่ไกล พวกเราข้ามทางม้าลายแล้วก็ตรงไปยังประตูข้าง เนื่องเพราะว่าเราออกมาจากสถานีรถไฟ ไม่ได้เข้าทางประตูใหญ่ ทางด้านนี้มีการสร้างมังกรดั้นเมฆอยู่บนซุ้มประตู โดยที่ซุ้มประตูทั้งสองนั้นมีช้างอยู่ ๒ ตัว แต่น่าจะเป็น "ช้างน้ำ" เพราะว่าเขาแกะให้มีเกล็ดทั้งตัว..!

พวกเราถ่ายรูปกันตรงนี้แล้ว ก็เข้าไปทางด้านใน ถ่ายรูปกับพระเจดีย์วัดหลงฮวา จากนั้นก็เดินเข้าซุ้มประตูใหญ่ เพื่อที่จะสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในทีละแห่ง ๆ

 

อาคารหลังแรกที่เจอตรงกลางนั้นเป็นรูปของพระสังกัจจายน์ ซึ่งมีพระสังกัจจายน์แกะสลักจากหินงดงามมากองค์หนึ่ง อีกองค์หนึ่งเป็นหล่อโลหะปิดทองหันหลังชนกันอยู่ โดยรอบนั้นจะมีกระเช้าดอกไม้สด ซึ่งจะมีรายชื่อเขียนคำอธิษฐานวางเรียงรายอยู่แน่นขนัดไปหมด สมกับเป็นวัดหลงฮวาจริง ๆ เนื่องเพราะว่าดอกไม้ก็ใช้ดอกไม้สดกันแบบไม่บันยะบันยังเลยทีเดียว..!

พวกเรามาถึงอาคารด้านข้างของอาคารหลังที่ ๑ ทั้ง อาคารด้านซ้ายนั้นแห่งแรกเป็นของพระกษิติครรภโพธิสัตว์ หรือที่คนจีนเรียกว่า "ตี่จั๊งผู่สัก" โดยหันหลังชนกับเจ้าพ่อกวนอู ซึ่งคนจีนมักจะเรียกว่า "กวนกง" บ้าง "อู่โหว" บ้าง คำว่า "อู่โหว" ก็คือ "ราชาบู๊" หรือว่า "พระยานักรบ" นั่นเอง

เมื่อไปถึงวิหารกลางหลังที่ ๒ พวกเราก็เข้าไปสักการะ "พระปัทมปาณีโพธิสัตว์" ซึ่งหันหลังชนกับ "พระสกัณฑกุมาร" ด้านข้างก็เป็นท้าวจตุมหาราชทั้ง ๔ กระผม/อาตมภาพจะถ่ายรูปของท่านท้าวธตรฐก่อน ท่านชี้ไปทางท้าวเวสสุวรรณ บอกว่า "ไปตามลำดับอาวุโส" จึงต้องถ่ายรูปท้าวเวสสุวรรณกับท้าววิรูปักษ์ แล้วก็หันมาถ่ายรูปท้าวธตรฐกับท้าววิรุฬหกอีกทีหนึ่ง จากนั้นเดินต่อไปยังศาลาวิหารซ้ายหลังที่ ๒ ซึ่งมี "เจ้าแม่กวนอิม" ล้อมรอบด้วย "พระอรหันต์ ๑๐๘ องค์" โดยมี "พระสกัณฑกุมาร" กับ "เจ้าพ่อกวนอู" เป็นองครักษ์ซ้ายขวา

วิหารขวาหลังที่ ๒ เป็น "พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์" กระหนาบข้างด้วย "พระสมันตภัทรโพธิสัตว์" และ "พระมัญชุศรีโพธิสัตว์" โดยที่มีบรรดาเซียนและเทพบริวาร ตลอดจนกระทั่งเมฆศักดิ์สิทธิ์ล้อมรอบเต็มไปหมด

ส่วนในวิหารกลางหลังที่ ๓ นั้นเป็น "พระอมิตตาภพุทธเจ้า" และเทพเซียนต่าง ๆ ซึ่งเป็นรูปปั้นลงสีสวยงามมาก ๆ

เมื่อเดินเข้าไปจนกระทั่งถึงวิหารกลางหลังในสุดเป็น "พระพุทธเจ้า ๓ กาล" ก็คืออดีตกาล ปัจจุบันกาล และอนาคตกาล วิหารหลังนี้มี "พระเชียงแสนสิงห์สาม "ซึ่งน่าจะมีหน้าตักถึง ๔๐ นิ้ว ปิดทองเหลืองอร่ามงามตาม มีตัวหนังสือให้ "เผือกน้อย" อ่านได้ความว่า ทางจังหวัดเชียงใหม่ของไทยเป็นผู้ที่ถวายมา

ส่วนสองข้างของพระพุทธเจ้า ๓ กาลนั้นเป็นท่อนไม้ ถ้าเป็นบ้านเราก็เรียกว่า "ไม้แก่นล่อน" ด้านหนึ่งแกะสลักเป็น "พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์" อีกด้านหนึ่งก็แกะสลักเป็น "เจ้าพ่อกวนอูถือง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยว"

 

ส่วนวิหารซ้ายด้านในสุดหลังซ้ายนั้นเป็น "เจ้าแม่กวนอิมพันมือ" ทางด้านซ้ายมี "พระยูไล" ซึ่ง "พระยูไล" นี้ ถ้าหากว่าเป็นคนจีนก็จะเรียกต่อท้ายว่า "ฝอจู่" แปลว่า "พระพุทธเจ้า" แต่ว่าบ้านเราก็คือ "พระอรหันต์" ที่เราเรียกว่า "พระมาลัย" ส่วนคนจีนเรียกว่า "พระยูไล"

ทางด้านขวามือเป็น "เหล่าจื่อ" เจ้าของลัทธิเต๋าผู้โด่งดัง ส่วนทางด้านหลังเจ้าแม่กวนอิมพันมือนั้น ปั้นเป็นรูป "พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์" ลงสีอย่างสวยงาม มี "ทารกทอง - ทาริกาหยก" ประกอบอยู่สองข้าง ส่วนด้านข้างนั้นก็มีเมฆมงคล มีเจ้าแม่กวนอิมในปางต่าง ๆ ซึ่งเขาเชื่อกันว่ามีอยู่ ๘๐ กว่าปางลอยเต็มไปหมด ส่วนทางวิหารขวาด้านในสุดนั้น เป็น "อาคารสำนักงาน" ของวัดหลงฮวา ซึ่งมีเจ้าหน้าที่คอยรับบริจาคจากญาติโยมต่าง ๆ สิ่งที่น่าสนใจที่สุดไม่ใช่รูปเจ้าแม่กวนอิม หรือว่ารูปเคารพต่าง ๆ แต่ว่าเป็นเจดีย์คู่หนึ่ง ซึ่งดูเก่าแก่อายุนับพันปีทีเดียว

เมื่อถ่ายรูปแล้วออกมาข้างนอก "น้องเล็ก"บอกว่าข้างในมีโรงเจ พวกเราจึงเดินเข้าไปดู เห็นผู้คนกำลังก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่หลายร้อยคน ส่วนทางด้านนอกนั้นมีให้ซื้อหากลับบ้านอีกด้วย พูดง่าย ๆ ว่าจะกินฟรีก็กินที่นี่ แต่ถ้าจะเอากลับไปกินที่บ้านก็จ่ายเงินมาเสียดี ๆ..!

กระผม/อาตมภาพเข้าห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ออกมาดูพวกต้นไม้ใบหญ้าต่าง ๆ สิ่งที่น่าสนใจก็คือ "จำปียักษ์" หรือที่ภาษาอังกฤษเรียกว่า Magnolia ตลอดจนกระทั่งพวกต้นไม้บอนไซและเถาไม้เลื้อยที่มีกลิ่นหอมต่าง ๆ โดยเฉพาะต้นหนึ่งก็คือ Loquat หรือที่คนจีนเรียกว่า "ผีผา" แต่เจ้าต้นนี้อยู่ในวัดน่าจะอาหารขาดแคลน ลูกจึงโตกว่าหัวแม่มือเล็กน้อยเท่านั้น..!

ในขณะที่เดินออกก็ยังมีป้ายบอกว่า "อย่าลืมไปแวะเล่นกับน้องแมวด้วย" พวกเราหลายต่อหลายคนจึงสะสมรูปแมวกันเป็นการใหญ่ เพื่อที่จะดูว่าใครจะได้แมวมากกว่ากัน กระผม/อาตมภาพได้ภาพถ่ายมาทั้งหมด ๙ ตัว ตัวสุดท้ายนั้นอยู่บนตักสาวซึ่งใส่ชุดสีดำ เมื่อบอกว่าขอถ่ายรูปด้วยคุณเธอก็ยิ้มอาย ๆ ไม่ปฏิเสธ พวกเราก็เลยถ่ายรูปไปโดยที่เธอยิ้มเขินไปด้วย..!

เดินออกมาได้หน่อยหนึ่ง "ลูกน้ำ " (ผศ.ดร.สพญ.ชลาลัย เรืองหิรัญ) บอกว่า "ทางซ้ายมือมีพิพิธภัณฑ์ด้วย" พวกเราจึงเดินเข้าไป เป็นอาคารใหญ่โตมโหฬาร โดยเฉพาะด้านหน้ามีซุงสองท่อน ที่ตั้งกระหนาบประตูซ้ายขวาอยู่ ต้นซุงนี้น่าจะไม่หนี ๔ คนโอบ แล้วก็มีสิงโตหล่อสำริดสองตัว ใหญ่โตมโหฬารเหมือนกัน

เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน ทางด้านซ้ายขวาก็เป็นรูปท้าวจตุมหาราชอีกตามเคย กระผม/อาตมภาพต้องถ่ายรูปตามลำดับอาวุโสอีก จึงถ่ายไปก็หัวเราะไป..!

 

ข้างในมีเก้าอี้ยาวจัดเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย มีคนนั่งอยู่หลายร้อยคน กำลังทำการคัดลายมือ "เผือกน้อย" ไปถามเจ้าหน้าที่แล้วถึงได้รู้ว่า ที่นี่เป็นสถานที่สำหรับฝึกสมาธิด้วยการเขียนหนังสือจีน ตรงด้านบนซึ่งเป็นเวทีใหญ่ น่าจะใช้สำหรับงานแสดงต่าง ๆ มีรูปของ "พระศากยมุนีโคตมะ"อยู่ ๑ องค์ แล้วรอบข้างก็เต็มไปด้วยดอกไม้สดนับร้อย ๆ กระเช้าอีกเหมือนกัน..!

ทางด้านซ้ายขวาที่ติดผนังนั้นเป็นบรรดา "เทพเซียนต่าง ๆ" ตามความเชื่อของคนจีน มีกระทั่ง "แปดเทพอสูรมังกรฟ้า" เหตุที่รู้เช่นนั้นก็เพราะว่ามี "พญาครุฑ" อยู่ด้วย พวกเราถ่ายรูปกันจนเสร็จแล้ว ถึงได้เห็นป้ายตรงขาออกว่าห้ามถ่ายรูป โดยที่เจ้าหน้าที่ก็ได้แต่ยิ้มเอ็นดูพวกเรา เพราะได้รับคำบอกเล่าแล้วว่ามาจาก "ไท่กั๋ว - ประเทศไทย" น่าจะไม่สามารถอ่านหนังสือจีนได้อย่างแน่นอน..!

พวกเราเดินเก็บเล็กเก็บน้อย ถ่ายรูปมุมน่ารักต่าง ๆ โดยเฉพาะในบ่อเต่า แล้วก็มีพระรูปหนึ่งรี่เข้ามาหา ถามเป็นภาษาอังกฤษว่า กระผม/อาตมภาพมาจากที่ไหน ? เมื่อเรียนท่านว่ามาจาก "ไท่กั๋ว (ประเทศไทย)" ท่านถามว่ามาร่วมงานประจำปีที่วัดนี้ตามคำเชิญหรือเปล่า ? จึงบอกท่านไปว่า "No (เปล่า)" แล้วก็เห็นว่าเขากำลังติดธงทิวต่าง ๆ ตลอดจนกระทั่งจัดการล้างม้วนพรมต่าง ๆ มีการฉีดน้ำ ขัดด้วยแปรงเป็นการใหญ่ แทบจะล้างทำความสะอาดทั้งวัด แสดงว่างานประจำปีที่นี่ต้องใหญ่โตมโหฬารทีเดียว จึงบอกขอบคุณท่านเจ้าหน้าที่ ซึ่งเป็นภิกษุใส่ชุดสีเทารูปนั้น แล้วก็เดินออกมาทางด้านนอก ถ่ายรูปพระเจดีย์หลงฮวาทางด้านหลัง

แล้วอ้อมมาอีกด้านหนึ่ง เจอสิงโตจีน ๒ ตัว ซึ่ง ไม่ทราบเหมือนกันว่าใครเป็นคนปั้นไว้ โดยเฉพาะสิงห์ตัวผู้ซึ่งปกติจะเล่นลูกบอล และสิงห์ตัวเมียจะมีลูกอยู่ที่เท้า แต่ว่าเจ้าสิงห์ตัวผู้ตัวนี้ นอกจากจะเหยียบลูกบอลไว้แล้ว มือยังอุ้มลูกสิงห์อีกตัวหนึ่งยิ้มแป้นเลยทีเดียว น่าจะดีใจที่อยู่มาเป็นพันปีเมียเพิ่งยอมให้อุ้มลูก..! กระผม/อาตมภาพจึงบอก "น้องเล็ก" ว่าช่วยถ่ายรูปให้ที สิงห์น่ารักแบบนี้หายากมาก

พวกเราทั้งหมดจึงมาถ่ายรูปหมู่รวมกันตรงนี้ แล้วค่อยออกจากวัด แม้ออกจากวัดมาแล้ว พื้นที่รอบบริเวณนั้นก็ยังเป็นของวัดอยู่ แต่ว่าให้คนเช่าทำกิจกรรมและทำกิจการต่าง ๆ โดยเฉพาะด้านที่ตรงกับพระเจดีย์หลงฮวานั้น จัดเป็นลักษณะคล้ายกับสระน้ำตื้น ๆ ยาวเหยียด เพื่อสร้างพลังให้ปราณดี (ชี่) ไหลเข้าไปในวัด โดยที่สามารถถ่ายรูปพระเจดีย์ ๒ องค์ ก็คือองค์จริงและองค์ที่เป็นเงาสะท้อนด้วย

เมื่อออกมาแล้ว "น้องวรรณ" (นางสาวธิดาวรรณ หยกอุบล) หรือ "ไอ้ตัวเล็กกว่า" บอกว่าขอไปกินกาแฟหน่อย เพราะทำท่าจะตายแล้ว "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) ผู้เป็นพี่สาวก็บอกเช่นกัน ว่าถ้าหากว่าไม่ได้กิน วันนี้คงสิ้นชีวิตแน่นอน..! พวกเราจึงต้องเดินไปจนกระทั่งถึงตึกบริเวณหนึ่ง ซึ่งก็น่าจะยังเป็นพื้นที่วัดอยู่ เข้าร้านไปสั่งพวกกาแฟหรือว่าชาปั่นกันตามใจชอบ

 

สักพักหนึ่ง เพื่อนของ "ทิดโฮป" ที่ชื่อ "คุณเสาวลักษณ์ พิมพ์เพิ่มพูน" ก็รี่เข้ามาหา กราบสวัสดีเรียบร้อย รายงานตัวว่าตามมาจากเซี่ยงไฮ้ ซึ่งความจริงที่นี่ก็เซี่ยงไฮ้เหมือนกัน แต่หมายถึงมาจากในตัวเมือง นั่งรถไฟไล่ตามพวกเรามา

"ทิดโฮป" โชว์ให้ดูว่ามีแอพพลิเคชั่นลักษณะสามารถนัดพบกันได้ ถ้าหากว่าลิงค์ไว้กับใคร ถึงเวลาเราอยู่จุดไหน เพื่อนอยู่จุดไหน ก็จะรู้โดยทั่วกัน "คุณเสาวลักษณ์"บอกว่าเดี๋ยวขอติดตามกลับไปด้วย พวกเราจึงรีบดื่มกาแฟ ตลอดจนกระทั่งกระผม/อาตมภาพ ซึ่งได้รับน้ำชาเอิร์ลเกรย์ถ้วยมหึมา ที่ "เผือกน้อย" นำมาถวาย ยกซดทีเดียวหมด แล้วก็กลับไปนั่งรถไฟสองต่อ เพื่อกลับไปยังเขตยู่หยวนตามเดิม

เมื่อพวกเราออกมาที่สถานีต้นทางตอนขาไปแล้ว ก็เดินตรงเข้าไปทางยู่หยวน ซึ่งลักษณะเป็นเมืองเก่า แต่ว่าในส่วนที่เขาสร้างใหม่เพื่อให้ทำกิจการร้านค้าต่าง ๆ ไม่ว่าจะขายข้าวขายของ ขายอาหาร ขายของที่ระลึกอะไรก็ตาม จะต้องสร้างตามศิลปวัฒนธรรมของทางราชวงศ์หมิงเท่านั้น เดินแล้วเดินเล่าจนกระทั่งมาถึงร้านอาหาร เข้าไปแล้วปรากฏว่า "ทิดเอ๋" มารออยู่ที่นี่แล้ว ประกาศชัดเจนว่าอาหารอร่อยทุกอย่างและถูกโคตร ๆ พวกเราดูแล้วลักษณะเหมือนกับบุฟเฟต์

กระผม/อาตมภาพจึงบอกว่าตักมาให้ตามที่เห็นสมควรก็แล้วกัน นั่งรอได้พักใหญ่ "คุณเสาวลักษณ์" ก็ตักอาหารมาให้หลายอย่างพร้อมกับข้าว มีทั้งตะเกียบและช้อนมาด้วย บอกว่า "วันนี้ขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงเพลหลวงพ่อ" กระผม/อาตมภาพจึงรับมา อวยชัยให้พรแล้วก็ฉันจนเรียบร้อย ยกส่วนที่เหลือให้กับ "น้องเล็ก" ไปกินต่อกับเพื่อน แล้วก็ขอตัวเพื่อเดินกลับโรงแรม โดยที่ "ไอ้ตัวเล็ก" ที่ไม่ทราบเหมือนกันว่ากลัวหลวงพ่อหลง หรือว่าตนเองก็จะกลับโรงแรมด้วยตามมาส่ง ?!

กระผม/อาตมภาพกลับขึ้นไปยังห้องแล้วก็จัดการสรงน้ำ เปลี่ยนผ้า เก็บข้าวของทุกอย่างจนเรียบร้อย จัดการส่งงานจนกระทั่งบ่ายโมงครึ่ง จึงลงมานั่งรอที่บริเวณล็อบบี้ เมื่อทุกคนมาถึงแล้ว "เผือกน้อย" ก็บอกว่า ตอนนี้รถทั้ง ๒ คันที่เราเรียกไว้ได้มาถึงบริเวณหน้าโรงแรมแล้ว จึงได้กดลิฟท์ลงมา แบ่งปันกันไป คันหนึ่ง ๕ คน คันหนึ่ง ๔ คน โดยเฉพาะกระเป๋าเต็มคันรถเลยทีเดียว ถ้าไม่ได้รถใหญ่ลักษณะรถแวนแบบนี้คงไปไม่หมดแน่นอน

๔๕ นาทีต่อมาก็ถึงท่าอากาศยานนานาชาติผู่ตง เจ้าหน้าที่บอกว่ารอนิดหน่อย กระผม/อาตมภาพเข้าใจว่ายืนรอเพื่อให้กล้องอัตโนมัติสแกนรูปพวกเรานั่นเอง แล้วก็เข้าไปทำการเช็คอิน ครู่เดียวเท่านั้นก็ได้บัตรขึ้นเครื่องมาแล้ว เพียงแต่ทางด้านหลังของเรานั้นมีคนตามมาอีกหลายร้อย ถือว่าพวกเราโชคดีมากที่ปาดหน้าคนอื่นมา อย่างชนิดที่เรียกว่าหนวดขาดกระจายเลยทีเดียว..!

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ก็เข้าไปผ่านจุดตรวจคนเข้าเมือง ประทับตราพาสปอร์ตออกจากเมืองเรียบร้อยค่อยมาทำการสแกนกระเป๋า กระผม/อาตมภาพเดินผ่านเครื่องโดยที่ไม่มีเสียงดัง ขึ้นแท่นไปยืนกางแขน แต่ว่าอีหนูซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ทำการสแกนร่างกายหรือค้นร่างกายบอกว่า "โอเค" ก็คือไม่ต้องตรวจ กระผม/อาตมภาพยังอดไม่ได้ที่ต้องขอบคุณเธออยู่ในใจ เพราะว่าส่วนใหญ่มาเมืองจีน ก็แทบจะโดนแก้ผ้าตรวจทุกครั้งไป..!

"เผือกน้อย"จัดการพากระผม/อาตมภาพและน้องเล็กเข้าไปพักที่เลาจน์วีไอพี เข้าห้องน้ำห้องท่า ตลอดจนกระทั่งจัดการชงน้ำร้อนทดแทนที่โดนเททิ้งไปแล้ว กระผม/อาตมภาพก็มาทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเอาไว้ก่อน ไม่เช่นนั้นแล้วคืนนี้ถึงเมืองไทยดึกมากญาติโยมอาจจะไม่ได้ฟัง..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันจันทร์ที่ ๑๘ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)