เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ ๑๕ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ กระผม/อาตมภาพเดินทางไปยังวัดแสงสรรค์ หมู่ที่ ๖ ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี เมื่อไปถึง ปรากฏว่า "ดร.พระปลัดปรีชา คนฺธโก" เจ้าอาวาสวัดแสงสรรค์ ซึ่งยังคลุกอยู่กับการจัดนิทรรศการตามโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ รีบวิ่งมากราบกรานทักทายก่อน ท่านเป็นจบปริญญาเอกรุ่นเดียวกับ "ดร.แม่ชีกุลภรณ์ แก้ววิลัย" ของวัดท่าขนุน

กระผม/อาตมภาพเดินดูนิทรรศการที่ท่านได้จัดเอาไว้ แล้วในขณะเดียวกัน ก็อุดหนุนสินค้าชาวบ้านแถวนั้นด้วย มีสิ่งหนึ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ "พริกดอง" ซึ่งไม่ใช่พริกดองแบบที่เราเอามาใส่ก๋วยเตี๋ยว หากแต่ว่าเป็นพริกดองที่ดองในลักษณะของมะม่วงดอง มะยมดอง อะไรประมาณนั้น รสชาติอร่อยดีอีกต่างหาก..!

จากนั้นก็ได้ขึ้นไปกราบสังขาร "หลวงปู่ทองพูล ภูริปญฺโญ" (พระครูธัญญเขมคุณ) อดีตเจ้าอาวาสวัดแสงสรรค์ ที่ชั้นบนของศาลาตรวจประเมิน แล้วลงมาทางด้านล่าง เข้าไปกราบพระประธานในอุโบสถ นั่งรออยู่ที่นั้น โดยที่ได้ส่งไลน์ไปหา "ลูกเจนนี่" (นางสาวเมธาวี เหลืองถาวรกุล) บอกว่า "หลวงพ่อมาอยู่ข้างบ้าน" คุณลูกตอบกลับมาแบบตลกมากว่า "ไม่มีใครอยู่บ้านเลยเจ้าค่ะ หนูอยู่อเมริกา ส่วนแม่อยู่เมืองจีน..!" ตกลงว่าแม่กับลูกเขาเป็นศัตรูทางการเมืองกันหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ ? จึงได้บอกกับลูกว่า "ถ้าไปก็อย่าอยู่นาน เดี๋ยวมีอะไรตูมตามขึ้นมา จะกลับไม่ทัน..!" เล่นเอาอีกฝ่ายส่งรูปหัวเราะน้ำตาเล็ดกลับมา บอกว่า "ไปแค่ ๘ วันเท่านั้นค่ะ"

เมื่อลงมาข้างล่าง ก็เจอ "พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร" (ประเทือง อาภาธโร ป.ธ. ๔) ประธานคณะกรรมการบริหารกลาง โครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ จึงได้เดินตรวจงานนิทรรศการที่เขาเริ่มเปิดซุ้มมากขึ้นด้วยกัน ท่านประธานบริหารกลางบอกว่า "ตอนนี้ไปไหนผมต้องไปแต่เช้า เลียนแบบหลวงพ่อเล็กบ้าง..!" ทำเอากระผม/อาตมภาพถึงกับสะดุ้ง ท่านประธานชอบเล่นอะไรแบบนี้เสมอ ทำเอาเด็ก ๆ แบบพวกเราปั้นหน้ารับลูกกันแทบจะไม่ทัน..!

บรรดาคณะกรรมการทยอยกันมา ทางด้านส่วนราชการนั้น ก็มีท่าน ผอ.สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดปทุมธานี คือ "นางจิรประภา เอี่ยวเจริญ" ที่มาถึงตั้งแต่เช้า คอยกำกับให้ลูกน้องช่วยเหลืองานวัดอย่างเข้มแข็ง แล้วก็มีเด็ก ๆ แต่งชุดกินรีบ้าง ชุดนางฟ้าบ้าง พร้อมที่จะแสดงการร่ายรำต้อนรับ

 

กระผม/อาตมภาพเข้าไปนั่งรออยู่ที่บริเวณห้องพัก แต่รู้สึกว่าทางด้าน "ดร.พระปลัดปรีชา" ของเรานั้นเมตตาจะสูงมาก เนื่องเพราะว่าในศาลาตรวจประเมินและห้องพักพระเถระนั้น มีแต่กลิ่นแมวประทับใจมาก..! ไม่ทราบว่าคนอื่นจมูกไวเหมือนกระผม/อาตมภาพหรือเปล่า ? เพราะว่าถ้าหากว่าเขาได้กลิ่นด้วย กลิ่นต้องแรงทีเดียว..!

จนกระทั่งได้เวลาเพล ก็ไปลงฉันเพลร่วมกับ "ท่านอาจารย์พระมหาชิต ฐานชิโต ป.ธ.๙ , ผศ.ดร." ซึ่งท่านเป็นอาจารย์สอนกระผม/อาตมภาพมาตั้งแต่เรียนปริญญาตรีสาขาพระพุทธศาสนา แล้วมาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นพระอุปัชฌาย์ ๕๑ ด้วยกัน กราบเรียนท่านอาจารย์ว่า "ตอนนี้ผมเป็นรองศาสตราจารย์ แซงหน้าไปแล้วครับ" เล่นเอาท่านอาจารย์ชิตหัวเราะเป็นการใหญ่ บอกว่า "ผมเก่งที่สามารถสอนลูกศิษย์ให้ก้าวหน้ากว่าอาจารย์ได้..!" มิน่าเล่าว่าท่านถึงได้เป็นอาจารย์แล้วกระผมเป็นลูกศิษย์ เนื่องเพราะว่าตั้งใจแกล้งกันแท้ ๆ ท่านยังดิ้นหลุดไปลื่น ๆ เลย..!

จากนั้นก็ฉันเพลกันไปคุยกันไป โดยที่ท่านสอบถามในเรื่องของสมณศักดิ์พัดยศอะไรต่าง ๆ ว่ามีความก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว ? ก็ได้กราบเรียนท่านอาจารย์ไปว่า "ในเรื่องพวกนี้ กระผมถือว่าถ้าให้มาก็เต็มใจรับไว้ แต่ถ้าให้ไปดิ้นรนแบบคนอื่น กระผมไม่เอา" ท่านบอกว่า "พระเราก็ควรที่จะเป็นเช่นนั้น เพื่อนร่วมรุ่นประโยค ๙ ของผมเป็นเจ้าคุณชั้นราช ชั้นเทพกันหมดแล้ว ผมก็ยังเป็นพระมหาชิต ป.ธ. ๙ อยู่อย่างนี้แหละ สบายใจดี" เมื่อเจอคอเดียวกันก็เลยฉันเพลจนอิ่มไม่รู้ตัว..!

ครั้นเสร็จจากการฉันเพลแล้วก็ไปรออยู่ในอุโบสถ จนกระทั่ง "หลวงพ่อโพไซดอน" - พระเทพสมุทรวัชราจารย์ (จรัล สิริธมฺโม) ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ หนกลาง นำคณะกรรมการต่าง ๆ เข้ามาถึง กราบสักการะพระประธาน และสวดมนต์ถวาย จากนั้นก็ถ่ายรูปหมู่ร่วมกัน เพียงแต่ว่าถ่ายรูปเสร็จ ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทำเอาไม่สามารถที่จะไปเดินดูนิทรรศการได้ รอกันอยู่พักใหญ่ ฝนฟ้าก็ไม่ยอมเบาลงสักที จึงทำให้คณะกรรมการหลายท่าน บอกให้ทางเจ้าอาวาสสั่งลูกน้องหาร่มมาให้หน่อย

ลูกน้องก็ใจดีเหลือเกิน เอาร่มใหญ่แบบร่มแม่ค้าในตลาดมา ๒ อัน ๓ อัน รับคณะกรรมการไปครั้งละ ๓ - ๔ รูป กระผม/อาตมภาพเห็นแล้วก็หัวเราะ เดินลงไปใส่รองเท้าของตนเองที่ตีนบันไดกลางแจ้ง แล้วก็เดินสบายใจเฉิบไปจนกระทั่งถึงเต็นท์นิทรรศการ โดยที่ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) วิ่งเอาร่มมาส่งให้แต่ไม่ทัน กระผม/อาตมภาพบอกว่า "เดินมาโดยไม่มีร่มอยังเปียกน้อยกว่าคนอยู่ในร่มเลย" ทำเอาคณะกรรมการด้วยกันประหลาดใจมาก เนื่องเพราะแทบจะไม่เห็นเม็ดฝนที่อยู่บนจีวรของกระผม/อาตมภาพเลยแม้แต่น้อย ถ้าขืนทำแบบนี้บ่อย ๆ คงได้ความลับแตกสักวันหนึ่ง..!

 

เมื่อเดินดูนิทรรศการไปจนกระทั่งถึงช่วงท้าย มีเด็กนักเรียนของโรงเรียนวัดแสงสรรค์มาแสดงให้ดู ซึ่งเด็ก ๆ แต่งตัวรอกันมาตั้งแต่เช้าแล้ว กระผม/อาตมภาพสอบถามครูผู้ควบคุม คุณครูวิ่งไปถามผู้อำนวยการโรงเรียนอีกทีหนึ่ง เนื่องเพราะรู้แต่ว่ามีเด็กนักเรียนในวงดนตรีไทย ๑๕ คน ไม่รู้ว่าเด็กที่เหลือมีเท่าไร เมื่อวิ่งกลับมาก็บอกว่า "นางรำทั้งหมดมี ๒๐ คน รวมแล้ว ๓๕ คนครับ"

กระผม/อาตมภาพจึงได้ควักกระเป๋า ๗,๐๐๐ บาท ส่งให้ครูผู้ควบคุมชาย บอกว่า "ให้เด็ก ๆ คนละ ๒๐๐ บาท" แต่ว่าคุณครูบอกว่า "ขออนุญาตให้ท่าน ผอ.มาร่วมเฟรมถ่ายรูปตอนรับด้วยครับ" ก็เลยเชิญ ผอ.และครูผู้ควบคุมหญิงอีกท่านหนึ่งมาร่วมถ่ายรูปด้วย กระผม/อาตมภาพเมื่อจ่ายสตางค์แล้ว ก็เลยไม่ไปเดินดูนิทรรศการต่อ กลับขึ้นไปบนศาลาตรวจประเมิน ทำการลงเอกสาร ตลอดจนกระทั่งข้อมูลการตรวจประเมินต่าง ๆ

โดยส่วนที่ชื่นใจที่สุดก็คือ ทางวัดแสงสรรค์แห่งนี้โดย "ดร.พระปลัดปรีชา" ท่านได้ทำ "โครงการ ช.ว.ร." ก็คือ "รวมน้ำใจ มื้อเช้าอิ่มท้อง น้องพร้อมเรียน" ก็คือนำเอาชุมชน วัด และโรงเรียน ร่วมกันจัดโครงการอาหารเช้าให้กับเด็ก ๆ ซึ่งทางราชการมีแต่โครงการอาหารกลางวันเท่านั้น เมื่อเด็กมาโรงเรียนโดยไม่ได้รับประทานอาหารเช้า ก็สามารถที่จะมารับประทานอาหารที่ทางชุมชนและโรงเรียนร่วมกันประกอบขึ้นมา จากเงินบริจาคที่ทางวัดได้จากชุมชนนั่นเอง ได้ยินว่าเดือนหนึ่งใช้เงินหลายหมื่นบาทเลยทีเดียว..!

อีกส่วนหนึ่งก็คือการสนับสนุนเด็ก ๆ ส่งเสริมคุณธรรม โดย "ทฤษฎี PDCA" ก็คือต้องมีการวางแผน ลงมือกระทำ ตรวจสอบ และประเมินผล ซึ่งพวกนี้นั้นจะว่าไปแล้วก็เป็นทฤษฎีที่ผู้เรียนปริญญาโท ปริญญาเอกจะต้องผ่านกันทั้งนั้น นับว่าท่านพระปลัดด็อกเตอร์ของเรานั้น ได้นำเอาความรู้ที่เรียนมา ใช้งานจริงได้อย่างเต็มที่เลยทีเดียว

ส่วนข้อมูลที่ลงเอาไว้นั้น ชุมชนซอยดีของวัดแสงสรรค์แห่งนี้มีประชากร ๒,๐๑๕ คน แต่ว่าในข้อมูลที่ลงเอาไว้ของโครงการต่าง ๆ นั้น ในโครงการมีผู้เข้าร่วมโครงการเกือบ ๓,๐๐๐ คน กระผม/อาตมภาพสอบถามแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโครงการลดการฉ้อโกงที่มีผู้ร่วมโครงการ ๒,๐๐๐ คนเศษ โครงการลดการละเมิดสิทธิเด็กและสตรี มีผู้ร่วมโครงการ ๒,๙๐๐ คนเศษ โครงการลดการโจรกรรมในชุมชน มีผู้ร่วมโครงการ ๒,๙๐๐ คนเศษ

ท่านบอกว่า "เป็นการรวมเอาชุมชนข้างเคียงเข้ามาด้วย เนื่องเพราะว่าอยู่ในเขตเทศบาลนครรังสิตด้วยกัน" เมื่อทราบเช่นนี้ จึงทำให้รู้สึกว่า วัดแสงสรรค์แห่งนี้นั้นมีความพร้อมทุกอย่าง โดยเฉพาะความปรองดองสมานฉันท์ตามหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

 

โดยเฉพาะว่าเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดปทุมธานีแห่งที่ ๑๕ เวลาปฏิบัติธรรมของท่านคือปีละ ๑๒ ครั้ง ครั้งหนึ่งมีผู้เข้าร่วมปฏิบัติธรรมครั้งละประมาณ ๒๐๐ คนเศษ แล้วในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา อย่างวันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา วันอาสาฬหบูชานั้น มีผู้เข้าวัดประมาณ ๒,๐๐๐ คนเศษ กระผม/อาตมภาพได้ยินแล้วถึงกับหูผึ่ง แต่เมื่อได้รับข้อมูลว่า ปีนี้ท่านมีพระจำพรรษา ๖๐ กว่ารูป ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมทุกประการ เนื่องเพราะว่าคนเข้าวัด ๒,๐๐๐ กว่าคน ทั้ง ๆ ที่ในชุมชนมีแค่ ๒,๐๑๕ คน แปลว่าคนจากที่อื่นมากันเป็นจำนวนมาก จึงทำให้ศรัทธาญาติโยมเหล่านี้ สามารถที่จะเลี้ยงพระเณรจำนวน ๖๐ กว่ารูปได้อย่างสบาย

ครั้นเมื่อท่านประธานคือ "หลวงพ่อโพไซดอน" ขึ้นมาแล้วก็ได้เริ่มเข้าพิธีการตรวจประเมินยกหมู่บ้านศีล ๕ ต้นแบบ ทุกอย่างก็ดำเนินไปด้วยความเรียบร้อย ยกเว้น "พระมหาประกอบ โชติปุญฺโญ ป.ธ. ๗, ดร." รองเจ้าคณะจังหวัดราชบุรี คณะกรรมการผู้รับผิดชอบในหมวดที่ ๒ วันนี้ท่านอาศัยสิทธิ์ขอพูดมากหน่อย บอกว่า "โดนคนอื่นแย่งพูดไป ๒ จังหวัดแล้ว..!" ทำเอาพวกเราหัวเราะเฮฮาเป็นการใหญ่

เนื่องเพราะว่าบางจังหวัดมีเวลาน้อย จึงต้องให้ประธานสรุปรวบคนเดียว หรือว่าบางจังหวัดนั้น เป็นชนเผ่าที่มีกรรมการของเราร่วมรับผิดชอบเป็นชนเผ่าเดียวกัน ก็ต้องให้ท่านเหล่านั้นพูด จึงทำให้ท่าน ดร.ประกอบมาระบายออกในวันนี้เสียจนกระทั่งโดน "พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร" แซวเอาว่า "อัดอั้นตันใจมา ๒ จังหวัด ก็เลยมาระบายลงในจังหวัดที่ ๓ ใช่หรือไม่ ?" ญาติโยมถึงกับยิ้มไปตาม ๆ กัน

ครั้นเสร็จจากการตรวจประเมินแล้ว เด็ก ๆ นางรำทั้งหลาย ซึ่งไม่รู้ว่าได้พักผ่อนหรือเปล่า ? ยกเอาเครื่องดนตรีไทยและนางรำทั้งหมด ขึ้นมาบนศาลาตรวจประเมิน ทำการฟ้อนรำขอบคุณคณะกรรมการทั้งหมดอีกรอบหนึ่ง เมื่อดูจบแล้ว กระผม/อาตมภาพบอกกับพรรคพวกเพื่อนฝูงว่า "ขอกลับก่อน เพราะว่าบริเวณนี้ ถ้าหากว่าช้าจะออกยาก รถติดมากเป็นพิเศษ" ทำให้หลายคนซึ่งยังจะต้องรอพิธีปิดอยู่ ไม่กล้าลุกหนีแบบกระผม/อาตมภาพ ก็คงได้แต่เซ็งอยู่ในใจ "น้องเล็ก" ส่งร่มมาให้ กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ไม่มีคนอื่น เพราะฉะนั้น..ไม่ต้องกลัวว่าไม่เปียกแล้วคนอื่นเขาจะเห็น" จากนั้นก็เดินตรงไปขึ้นรถ

ออกมาแล้ว ปรากฏว่าเส้นทางที่ "พี่กู" หรือ "กูเกิ้ลแม็พ" แจ้งให้ดูนั้นก็คือสีแดงโร่เลย..! จึงจำเป็นที่จะต้องหาทางวิ่งหลบเส้นรถติดออกมา ปรากฏว่า "พี่กู" แจ้งว่าเพิ่งมีการปิดทางไปเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง ได้ยินแล้ว "น้ำตาจิไหล" วันนี้จะถึงที่พักกี่โมงกี่ยามก็ไม่รู้ ? จึงได้ทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนไว้บนรถตั้งแต่บัดนี้

สำหรับวันนี้ ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอังคารที่ ๑๕ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)